Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ενημέρωση από το Ίδρυμα Rosa Luxemburg για τη Χ.Α.





Σε μια προσπάθεια για καλύτερη ενημέρωση του κοινού όσον αφορά τη φασιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, το ίδρυμα Rosa Luxemburg δημιούργησε φυλλάδιο με λεπτομέρειες για τη σύσταση,  την ιεραρχία, την εγκληματική δράση και τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Ακολουθεί μικρό απόσπασμα από το υλικό που μάζεψε η οργάνωση.
''Στη λεγόμενη «δίκη της Χρυσής Αυγής» εξετάζονται 4 μεγάλες υποθέσεις. Στη δικογραφία περιέχονται και πολλές άλλες («συσχετιζόμενες υποθέσεις», βλ. παρακάτω, στο 4), οι οποίες δικάζονται ή πρόκειται να δικαστούν ξεχωριστά σε άλλα δικαστήρια. Οι υποθέσεις αυτές εντάσσονται στη δίκη γιατί στηρίζουν την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης.
1. Eπίθεση κατά Αιγύπτιων ψαράδων
Πέραμα, 12.6.2012, νύχτα.

Ομάδα από μέλη της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να σπάσουν τα ξύλινα παντζούρια και τα τζάμια της μονοκατοικίας όπου μένουν Αιγύπτιοι αλιεργάτες, φωνάζοντας «θα σας γαμήσουμε τη μάνα που σας γέννησε» και «θα μάθετε η Χρυσή Αυγή τι είναι». Αφού δεν τα καταφέρνουν, ανεβαίνουν στην ταράτσα και επιτίθενται με ξύλα και σιδερένιους λοστούς στον Αμπουζίντ Εμπάρακ, που κοιμόταν εκεί. Τον τραυματίζουν πολύ σοβαρά στο πρόσωπο και στο κεφάλι προκαλώντας του βαριά κατάγματα, βαθιά θλαστικά τραύματα, οιδήματα και θλάση πνεύμονα.
2. Επίθεση κατά μελών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα
Πέραμα, 12.9.2013, νύχτα.

20 μέλη του ΚΚΕ γράφουν συνθήματα στην περιοχή. Ένα «τάγμα εφόδου» των τοπικών οργανώσεων της Νίκαιας, του Περάματος και της Σαλαμίνας, τους επιτίθεται οργανωμένα, τους εγκλωβίζει και τους χτυπάει με βία, με καδρόνια, γκλομπς και τσεκούρια, φωνάζοντας «γαμώ τα σπίτια σας, τις οικογένειές σας, τις αδερφές σας, κουμούνια θα πεθάνετε». Τραυματίζονται βαριά 9 μέλη του ΚΚΕ.
3. Δολοφονία Παύλου Φύσσα
Αμφιάλη, 17.9.2013, νύχτα.

Ο Παύλος Φύσσας και οι φίλοι του δέχονται οργανωμένη επίθεση από ομάδα μελών της τοπικής οργάνωσης Νίκαιας. Τους κυνηγάνε στο δρόμο κρατώντας μαδέρια και ρόπαλα. Φωνάζουν «κότες, ελάτε, θα σας σκοτώσουμε, θα σας σφάξουμε, θα πεθάνετε». Εξουδετερώνουν με χτυπήματα τους δύο φίλους του Φύσσα, και ενώ τον ίδιον τον κρατάνε τρεις, του επιτίθεται ο Γιώργος Ρουπακιάς και τον μαχαιρώνει δυο φορές στην καρδιά και μία στο μηρό. Ο Παύλος Φύσσας πεθαίνει επιτόπου. Ο Ρουπακιάς ομολογεί το έγκλημα.
4. Ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης
Στην τέταρτη υπόθεση κατηγορούνται 20 άτομα –ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα 2012–2015 (18 βουλευτές) και ακόμη 2– για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Σύμφωνα με το άρθρο 187.1 του Ποινικού Κώδικα με το οποίο παραπέμπονται, ως εγκληματική οργάνωση ορίζεται η συγκρότηση δομημένης και με διαρκή δράση ομάδας, η οποία αποτελείται από τρία τουλάχιστον ή περισσότερα άτομα με σκοπό τη διάπραξη κακουργημάτων που προβλέπονται είτε σε αυτοτελή άρθρα του Ποινικού Κώδικα είτε σε ειδικούς ποινικούς νόμους. Η μεταγενέστερη ένταξη ενός ατόμου ως μέλους της οργάνωσης εξομοιώνεται νομοθετικά με την εξαρχής συμμετοχή του σε αυτήν κατά τη σύστασή της.''


Μπορείτε να κατεβάσετε το φυλλάδιο από εδώ.




Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Τραβώντας τη σκανδάλη στο όπλο που σε σημαδεύει


                   

                                                                      της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Είμαστε στα μέσα του 2012. Οι εκλογές έχουν τελειώσει, η ελπίδα υποσχέθηκε ότι θα μας βρει στoεπόμενο ραντεβού, και η ζωή για τους περισσότερους από εμάς συνθλίβεται κάτω από το βάρος φόρων και περικοπών. Με τον συνεργάτη μου τον Στυλιανό Παπαρδέλα, γυρνάμε για άλλη μια φορά πόλεις και χωριά, να καταγράψουμε τι συμβαίνει. Ένα μαύρο σύννεφο σκεπάζει τη χώρα. Τα ναζιστικά φαντάσματα απειλούν ακόμα. Οι εποχές είναι άγριες.

Σε κάθε ρεπορτάζ που κάνουμε γυρνάμε πίσω αμίλητοι. Αποφεύγουμε ο ένας το βλέμμα του άλλου. Καθόμαστε με τις ώρες στα κοινωνικά παντοπωλεία.  Κάποιος μοιράζει χαρτάκια με νούμερα, δεκάδες χέρια απλώνονται να πάρουν. Μετά φεύγουν, κοιτώντας κάτω, με ύφος ενοχικό σαν να προσπαθούν να κρύψουν την πλαστική σακούλα με τα σχεδόν ληγμένα τρόφιμα που προσφέρουν δωρεάν τα γειτονικά Σούπερ μάρκετ. Στα ιατρεία των οργανώσεων μητέρες παρακαλούν για ένα κουτί γάλα σκόνη. Το κοινωνικό κράτος έχει διαλυθεί. Οι ζωές όλων το ίδιο. 



Τις νύχτες οι δρόμοι είναι άδειοι. Είναι η εποχή που η Ευρώπη έντρομη ανακαλύπτει ότι στην Ελλάδα οι επιδημίες έχουν αυξηθεί και ο ιός του HIV στους χρήστες ουσιών παρουσιάζει αύξηση 1500%. Είναι εκείνη η εποχή που ο Λοβέρδος ψάχνει να νομιμοποιήσει την εξουσία του μέσα από τα τσακισμένα σώματα των οροθετικών γυναικών. 



Στους δρόμους αναταραχή. Η αστυνομία χτυπάει αλύπητα, σχεδόν εκδικητικά τους διαδηλωτές, τα δακρυγόνα μας πνίγουν. Από τα κανάλια μας κουνούν το δάχτυλο επιδεικτικά. Φταίτε μας λένε και πρέπει να πληρώσετε. 



Τέλος εποχής ή αρχή μιας άλλης;



Σήμερα τρία χρόνια μετά. Σαν ξαφνικά να γύρισε ο διακόπτης πίσω. Και μείναμε πάλι θεατές σε ένα έργο που δεν συμμετέχουμε.



Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για το τρίτο μνημόνιο. Και ακόμα περισσότερα γράφτηκαν για να μας πείσουν ότι είναι καλύτερο (;) ότι δεν υπήρχε εναλλακτική, ότι είχαμε μια κυβέρνηση –αριστερή αυτή τη φορά, τι σημασία έχει- που έκανε ότι μπορούσε αλλά δεν τα κατάφερε. Και έτσι αποφάσισε να παραδώσει τη νομοθετική εξουσία της χώρας σε μια ομάδα τεχνοκρατών που θα αποφασίζουν οι ίδιοι τις περικοπές και τους φόρους. Και η βουλή μας απλώς θα τους ψηφίζει. 



Και μαζί παρέδωσαν τη γη μας. Ακίνητα, υπηρεσίες, συγκοινωνίες, λιμάνια και αεροδρόμια, παραλίες, νησιά και αναξιοποίητους αρχαιολογικούς χώρους. Αυτά που τόσο κυνικά και γενικά ονομάζουν «Greekassets”. Όσα θα πουληθούν μισοτιμής από ένα fund που μπορεί να βρίσκεται στη χώρα μας αλλά που τον τελευταίο λόγο θα έχουν οι τεχνοκράτες. Και όλα για να εξυπηρετήσουμε ένα χρέος που οι ίδιοι λένε πως δεν είναι βιώσιμο. 



Δεν έχει νόημα να σας κουράσω με αριθμούς. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Το χρέος που ξεκίνησε με 120% του ΑΕΠ όταν μπήκαμε στο μνημόνιο θα φτάσει το 200% το 2018, και αυτά τα λέει η έκθεση του ΔΝΤ, όχι εγώ. 



Και κανείς δεν μας λέει το ανθρώπινο κόστος όταν οι κατασχέσεις ξεκινήσουν, οι επιχειρήσεις αρχίσουν να κλείνουν πάλι καθημερινά (ας μην ξεχνάμε ότι ήδη οι μισές επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας έκλεισαν), οι απολύσεις και οι εκβιασμοί των εργαζομένων θα είναι καθημερινές και όταν οι μισθοί και οι συντάξεις καταποντιστούν και άλλο. 



Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε. Όπως θα λέμε και για τις υποσχέσεις πάταξης της διαφθοράς. Και κανείς δεν μας λέει πως θα πατάξεις διαφθορά όταν ψηφίζεις νομοσχέδια με την συνδρομή των πιο διαπλεκόμενων πολιτικών του χτες και του σήμερα, από τη ΝΔ μέχρι το Ποτάμι. Και πως θα τα βάλεις με τους ολιγάρχες όταν ήδη έχεις δώσει απορρίμματα στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ και δημόσια έργα στην Περιφέρεια Αττικής στη Siemens.



Καταντάει τόσο αστείο όσο το να μιλάει η Φώφη Γεννηματά για πρόωρες συντάξεις όταν δηλώνει στα 50 της συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος. 



Και σήμερα πρέπει να δεχτούμε τη νέα συμφωνία στο όνομα μιας φαντασιακής αριστεράς που πρέπει να κυβερνήσει για να μην έρθουν οι «αλλοι». Μόνο που αυτοί οι «αλλοι» ψηφίζουν ήδη τα νομοσχέδια που συνθλίβουν τις δικές μας ζωές. 



Δεν έχω εναλλακτικό σχέδιο να προτείνω γιατί δεν είμαι ειδικός. Ομως εγώ δεν ζήτησα ποτέ τη ψήφο των πολιτών λέγοντας ότι θα βάλω τέλος στα μνημόνια και στην λιτότητα, ούτε ζητούσα να μου δώσουν ένα δυνατό ΌΧΙ για να φέρω μια καλύτερη συμφωνία. Δεν καλλιέργησα την αυταπάτη ότι ευρώ και σκίσιμο μνημονίων πάνε μαζί. Γιατί δεν πάνε, όπως δεν πάει μαζί το δίκαιο και η πολιτική. Και όταν ζητάς την ψήφο του λαού τα τελευταία τρία χρόνια και δηλώνεις έτοιμος να κυβερνήσεις έχεις φροντίσει το εναλλακτικό σου σχέδιο. Δεν έχεις δικαίωμα να βγαίνεις ως υπουργός οικονομικών στη Βουλή και να λες ότι ψηφίσαμε μια συμφωνία που δεν μας αρέσει αλλά αν αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη τότε μπορεί και να μην είναι τόσο χάλια. Γιατί αυτό δεν είναι πολιτική, είναι ανοησία. Μόνο που την ανοησία αυτή θα την πληρώσει ένας ολόκληρος λαός.



Και όμως εαν θέλετε εναλλακτικές προτάσεις, μπορώ να σας πω ότι υπάρχουν. Διαβάστε και ψάξε τις.  Μην δέχεστε την ΤΙΝΑ ως μια νομοτελειακή αρχή. Υπάρχουν δεκάδες μελέτες, προτάσεις και αναλύσεις αλλά και ζωντανά παραδείγματα απο τουλαχιστον 70 χώρες που άλλαξαν νόμισμα και δεν εξαφανίστηκαν από τον χάρτη. Μέχρι να το καταλάβουμε όμως αυτό θα μας παρουσιάζουν την δική τους αρχή ως την μόνη λύση και θα μας κοιτάνε χαιρέκακα μέσα απο τα κανάλια τους καθώς θα μας ξεσκίζουν τις σάρκες.  



Και εμείς σαν τον ήρωα του 1984 θα κληθούμε να αγαπήσουμε αυτό που θα μας συνθλίψει:

"The struggle was finished. He had won the victory over himself. He loved Big Brother.”



Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Θέλετε να μάθετε τι μας ετοιμάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες στο Eurogroup;


                 


Το πλαίσιο των συζητήσεων με την ελληνική πλευρά καθορίστηκε από έγγραφο του Σόιμπλε, το οποίο κατατέθηκε στις 10 Ιουλίου. Μία μέρα μετά την κατάθεση της λεγόμενης ελληνικής πρότασης. Η πρόταση του Σόιμπλε κατατέθηκε ενόσω στην ελληνική Βουλή συντελούνταν το πρωτοφανές πραξικόπημα σε βάρος του ελληνικού λαού.

Τι προβλέπει η συγκεκριμένη αντιπρόταση Σόιμπλε;

"Οι προτάσεις αυτές δεν έχουν μια σειρά από υψίστης σημαντικούς τομείς μεταρρυθμίσεων για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, για την προώθηση της μακροπρόθεσμης οικονομικής ανάπτυξης και της βιώσιμης ανάπτυξης. Μεταξύ αυτών, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, οι ιδιωτικοποιήσεις, τραπεζικός τομέας, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν επαρκούν.


Αυτός είναι ο λόγος που οι προτάσεις αυτές δεν μπορούν να χτίσουν τη βάση για μια εντελώς νέο, τριετές πρόγραμμα του ΕΜΣ, όπως ζήτησε η Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια καλύτερη, μια βιώσιμη λύση, διατηρώντας την ανάμιξη του ΔΝΤ. Υπάρχουν δύο δρόμοι τώρα:

1. Οι ελληνικές αρχές να βελτιώσουν τις προτάσεις τους γρήγορα και σημαντικά, με την πλήρη υποστήριξη του Κοινοβουλίου τους. Οι βελτιώσεις πρέπει να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους εκ των προτέρων και την επιτυχή υλοποίηση του προγράμματος - ώστε να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις αγορές μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Οι βελτιώσεις περιλαμβάνουν:

α) τη μεταφορά των πιο πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων [50 δις ευρώ] σε εξωτερικό ταμείο όπως το Ίδρυμα για την Ανάπτυξη στο Λουξεμβούργο, ώστε να ιδιωτικοποιηθούν με την πάροδο του χρόνου και να μειωθεί το χρέος. β) την ενίσχυση των ικανοτήτων και αποπολιτικοποίησης των ελληνικών διοικητικών καθηκόντων υπό την ασυλία τηςCOM για την ορθή εφαρμογή του προγράμματος γ) αυτοματοποιημένες περικοπές δαπανών σε περίπτωση που υστερούν οι στόχοι για το έλλειμμα.

Παράλληλα, μια σειρά από στοιχεία χρηματοδότησης θα τεθούν από κοινού για να γεφυρωθεί το χρονικό χάσμα μέχρις ότου θα μπορούσε να γίνει μια πρώτη εκταμίευση στο πλαίσιο του ενισχυμένου προγράμματος. Αυτό σημαίνει ότι ο υφιστάμενος κίνδυνος της μη σύναψης ενός νέου προγράμματος με τον ΕΜΣ θα πρέπει χρεωθεί στην Ελλάδα, όχι στις χώρες της Ευρωζώνης.

2. Στην περίπτωση που, η βιωσιμότητα του χρέους και μια αξιόπιστη προοπτική εφαρμογής δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων, η Ελλάδα θα πρέπει να της προσφερθούν ταχείες διαπραγματεύσεις σχετικά με μια προσωρινή έξοδο από την Ευρωζώνη, με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους, αν είναι απαραίτητο, στη Λέσχη των Παρισίων - με πιθανό ορίζοντα τουλάχιστον για τα επόμενα 5 χρόνια. Μόνο αυτή η λύση θα μπορούσε να επιτρέψει επαρκή αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία δεν θα ήταν σύμφωνη με την ένταξη σε μια νομισματική ένωση (125 Art. ΣΛΕΕ).

Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού με την ενίσχυση της ανάπτυξης, της ανθρωπιστικής και τεχνικής βοήθειας για τα επόμενα χρόνια. Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει επίσης να συνοδεύεται από τον εξορθολογισμό όλων των πυλώνων της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης." 
(Το πρωτότυπο μπορεί να το δει κανείς εδώ: http://www.sven-giegold.de/wp-content/uploads/2015/07/grexit_bundesregierung_non_paper_10_juli_2015.pdf)

Οι δυό εναλλακτικές του Σόιμπλε.

1η. Να παραδώσει η Ελλάδα τα τιμαλφή της (αξίας 50 δις ευρώ) σε εξωτερικό ταμείο, όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο. Τι περιλαμβάνουν αυτά τα τιμαλφή; Σχεδόν τα πάντα. Όλη η δημόσια περιουσία που έχει περάσει στον ΤΑΙΠΕΔ, όπως επίσης τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η ενέργεια, το σύνολο των υποδομών, κοκ.

Τι είναι αυτό το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο; Είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν το γνωρίζουν. Είναι μια σκιώδης εταιρεία με την επωνυμία IfG που δημιούργησαν από κοινού η Ελληνική κυβέρνηση και η Γερμανική κρατική τράπεζα KFW τον Φεβρουάριο του 2013, υποτίθεται για την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας και κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η έγκριση ίδρυσης δόθηκε από τον τότε υπουργό του Σαμαρά, Κ. Χατζηδάκη. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους επισκέφτηκε την Ελλάδα ο Σόιμπλε και υπεγράφη "Μνημόνιο Κατανόησης" μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για την από κοινού λειτουργία της συγκεκριμένης εταιρείας.

Γιατί με έδρα το Λουξεμβούργο; Για να είναι εκτός δικαιοδοσίας ελληνικών δικαστικών αρχών και για να μπορεί η συγκεκριμένη εταιρεία να έχει μορφή "ιδρύματος" για διαχείρηση χαρτοφυλακίου υπό καθεστώς υπεράκτιας προστασίας. Η συγκεκριμένη εταιρεία μέχρι σήμερα δεν υολοποίησε κανένα πρόγραμμα χρηματοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αντίθετα η αγορά βοά ότι πρόκειται για βιτρίνα μέσω της οποίας οι Γερμανοί εξαγοράζουν το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας.

Σ' αυτήν την IFG, δηλαδή τη δική του σκιώδη εταιρεία με έδρα το Λουξεμβούργο, προτείνει ο Σόιμπλε να περάσουν τα τμαλφή της χώρας, ώστε να πουληθούν, ή να ιδιωτικοποιηθούν για να μειωθεί το χρέος. Η κρατική τοκογλυφία στον απόγειό της.

Φυσικά απαιτεί να "αποπολιτοκοποιηθεί" ο έλεγχος της κρατικής διοίκησης, που σημαίνει ότι το σύνολο της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής θα πρέπει να περάσει στα χέρια απολίτικων μηχανισμών (όπως η Δημοσιονομική Επιτροπή), οι οποίοι δεν λογοδοτούν στους πολιτικούς θεσμούς του ελληνικού κράτους. Δηλαδή στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Ούτε φυσικά στις δικαστικές αρχές, μιας και όπως όλοι οι εξωτερικοί ελεγκτές που ήρθνα μαζι με την τρόικα διαθέτουν ασυλία.

Και φυσικά δεν θα έλειπε η πρόταση Βαρουφάκη, που η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για παλιά πρόταση Σόιμπλε: Επιβολή συστήματος αυτόματης οριζόντιας περικοπής δαπανών, αν δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής. Ένα είδος λαιμητόμου, που θα το χειρίζονται οι "αποπολιτοκοποιημένοι" μηχανισμοί ελέγχου.

Προσωρινή έξοδος από το ευρώ.

Η 2η εναλλακτική που προτείνει ο Σόιμπλε είναι η προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Τουλάχιστον για 5 χρόνια. Προσωρινή έξοδος από το ευρώ, αλλά όχι από την ΕΕ. Γιατί; Για να μπορεί η Γερμανία, αλλά και οι Ευρωπαίοι να ελέγχουν την χώρα ακόμη και εκτός ευρώ.

Ο Σόιμπλε προτείνει να τεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ και να διαπραγματευθεί μια αναδιάρθρωση του χρέους της με τη Λέσχη των Παρισίων. Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Αν η Ελλάδα τεθεί εκτός ευρώ, γιατί μέρος του χρέους θα προσφύγει στη Λέσχη; Η συγκεκριμένη Λέσχη χειρίζεται διακρατικό χρέος. Από το σύνολο του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, μόνο τα 52 δις ευρώ είναι διακρατικό. Δηλαδή το δανείστηκε στα πλαίσια του πρώτου μνημονίου απευθείας από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Ακόμη και με τη λογική του Σόιμπλε η Λέχση δεν έχει δικαίωμα να συζητήσει με την Ελλάδα τίποτε περισσότερο.

Επίσης ο Σόιμπλε επικαλείται το άρθρο 125 της ΣΛΕΕ, το οποίο ορίζει  ότι "η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις,...". Ωραία. Τότε γιατί το ΕΤΧΣ και ο ΕΜΣ; Γιατί η Ένωση ανέλαβε την υποχρέωση "δανειακής διευκόλυνσης" της Ελλάδας, ενώ θα έπρεπε να την αφήσει μόνη της να χειριστεί το ζήτημα των υποχρεώσεών της; Έστω κι αν πτώχευε. Γιατί παραβίασε κατάφωρα τα άρθρα 123 και 124 της ΣΛΕΕ; Μα για να δασωθούν οι Γερμανικές, Γαλλικές και Ολλανδικές τράπεζες και μαζί τους το χρεώγραφο που ονομάζεται ευρώ.

Ο Σόιμπλε γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα αν αποφασίσει να φύγει, τότε δεν την δεσμεύει τίποτε απ' ότι της έχουν επιβάλλει εντός ευρώ και ΕΕ. Δεν ισχύει καμιά υποχρέωση προς την ευρωζώνη και την ΕΕ. Για το κράτος μέλος που αποφασίζει να φύγει από το κλειστό κλαμπ με βάση το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ, δεν ισχύει πια καμιά υποχρέωση που δημιουργήθηκε εντός ευρώ και ΕΕ.

Κι έτσι ο Σόιμπλε κοιτά πώς θα θέσει την Ελλάδα υπό ελεγχόμενη έξοδο προκειμένου να διασφαλίσει την αναγνώριση του χρέους που της έχουν φορτώσει. Προσωρινά εκτός ευρώ, αλλά εντός ΕΕ, για να μην χρησιμοποιήσει η Ελλάδα το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ.

Με τι νόμισμα θα πορεύεται η ελληνική οικονομία κατά την προσωρινή έξοδό της από το ευρώ και μέσα στην ΕΕ; Με μια ξεφτιλισμένη δραχμή υπό τον έλεγχο της Φρανκφούρτης. Μόνο τέτοιο νόμισμα μπορεί να έχει ένα κράτος που φεύγει προσωρινά από το ευρώ, αλλά μένει στην ΕΕ. Και μάλιστα υπό καθεστώς ανοικτών συνόρων, κοινοτικών κεκτημένων που απαγορεύουν την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής και υπέρογκων αναγνωρισμένων δανειακών υποχρεώσεων που η εξυπηρέτησή τους θα παραμείνει σε σκληρό ευρώ.

Αυτή την προοπτική ονομάζουν Grexit οι Ευρωπαίοι. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα γεμίσει συσσίτια για την πλειονότητα των πεινασμένων κατοίκων της. Συσσίτια που θα εξασφαλίζονται από κονδύλια εξ Ευρώπης.

Το ερώτημα που σε κάθε λογικό άνθρωπο τίθεται είναι το εξής: Γιατί όλα αυτά; Γιατί η Ελλάδα να μην χρησιμοποιήσει το άρθρο 50 ης ΣΛΕΕ, να κόψει κάθε δεσμό και υποχρέωση με την ευρωζώνη και την ΕΕ και να εισάγει με τους δικούς της όρους το δικό της νόμισμα. Είναι ποτέ δυνατό μια τέτοια καθαρή λύση να είναι χειρότερη απ' αυτά που προσφέρει ο Σόιμπλε;


Προφανώς κάτι τέτοιο δεν βολεύει τον Σόιμπλε και τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει. Γιατί ξέρει πώς σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορεί με τίποτε - ούτε καν με πόλεμο - να αναγκάσει την Ελλάδα να αναγνωρίσει τα χρέη που της έχουν φορτώσει. Και πολύ περισσότερο να δεχθεί την εκποίηση που της έχουν επιβάλλει. Επομένως, η ρητορική απορία που μένει είναι εξής: Πόσο προδότες και πουλημένοι πρέπει είναι όσοι συζητάνε τις εναλλακτικές με τον Σόιμπλε, χωρίς ούτε καν να θέτουν στο τραπέζι την καθαρή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ;

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Πουέρτο Ρίκο, αποικία των ΗΠΑ.Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει… Τραγικές οι ομοιότητες με την Ελλάδα!





της Νατάσας Ακριβάκη

Πριν λίγες μέρες ο Γκαρσία Παδίγια, κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο, ανακοίνωσε ότι η νησιωτική χώρα δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος της, που ανέρχεται σε 73 δισεκατομμύρια δολάρια. Η δόση των 400 εκατομμυρίων δολαρίων, που έληγε την 1η Ιουλίου, δεν καταβλήθηκε. Παρ’ όλα αυτά, το Πουέρτο Ρίκο δεν μπορεί να κηρύξει χρεωκοπία – η οποία θα του παρείχε νομική προστασία από τους ιδιώτες πιστωτές και τη δυνατότητα αναδιάρθρωσης του χρέους, αφού ο ισχύων νόμος των ΗΠΑ δεν του αναγνωρίζει αυτό το προνόμιο. Επειδή το Πουέρτο Ρίκο δεν είναι «κανονική» πολιτεία των ΗΠΑ, ούτε βέβαια ανεξάρτητο κράτος. Είναι, απλά, μια αποικία της Ουάσιγκτον.
                   Πουέρτο Ρίκο
                    Κάντε κλικ στο χάρτη και δείτε τον σε μεγαλύτερο μέγεθος


Η «Βιτρίνα της Καραϊβικής»
Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, οι Ηνωμένες Πολιτείες, που «κληρονόμησαν» το Πουέρτο Ρίκο από την Ισπανία, το βάπτισαν «Βιτρίνα της Καραϊβικής», προβάλλοντάς το ως πρότυπο για όλη την Καραϊβική και τη Λατινική Αμερική. Υποτίθεται ότι εκεί συντελέστηκε ένα θαύμα εκβιομηχάνισης, που το υλοποίησε ανιδιοτελώς ο μεγάλος… ευεργέτης από το Βορρά σε ένα μικρό νησί, φτωχό, υπανάπτυκτο και αποικιοκρατούμενο.
Μετά την καταστροφή της παραδοσιακής πορτορικανής γεωργίας, η Ουάσιγκτον ενθάρρυνε τις επενδύσεις από την «πατρίδα», δηλαδή τις ΗΠΑ, εγκαινιάζοντας ένα σχέδιο εκβιομηχάνισης. Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε με την εγκατάσταση ελαφρών βιομηχανιών, όπως η κλωστοϋφαντουργία, αλλά στη συνέχεια επιβλήθηκε η παρουσία της φαρμακευτικής και πετροχημικής βιομηχανίας. Αργότερα έφτασαν και οι βιομηχανίες της βιοτεχνολογίας και της ηλεκτρονικής.

Αποδιάρθρωση της πραγματικής οικονομίας
Πέρα από τη μεγάλη καταστροφή του περιβάλλοντος από τις εταιρείες αυτές, η διαδικασία αυτή δεν συνέβαλε διόλου στην πραγματική ανάπτυξη του νησιού. Πρόκειται για βιομηχανίες με ξένο κεφάλαιο, με εξαγωγικό προσανατολισμό, που ούτε παράγουν αυτά που χρειάζεται το νησί, ούτε τα κέρδη τους ωφελούν την οικονομία του Πουέρτο Ρίκο, αλλά τη Wall Street.
Καταστροφικός για την πραγματική οικονομία της χώρας ήταν και παραμένει άλλος ένας νόμος που επιβλήθηκε από την αποικιοκρατική δύναμη: το καμποτάζ. Περισσότερο γνωστός ως Jones Act του 1920, ο νόμος αυτός επιβάλλει την υποχρεωτική μεταφορά όλων των εμπορευμάτων μεταξύ των ΗΠΑ και του Πουέρτο Ρίκο από πλοία με σημαία των ΗΠΑ. Με λίγα λόγια, το κόστος των προστατευτικών ποσοστώσεων, φόρων, δασμών και προσαυξήσεων των ΗΠΑ στα πλοία και στα λιμάνια (το υψηλότερο στον κόσμο) μετακυλίεται στους πορτορικανούς καταναλωτές.
Για παράδειγμα, ένα κοντέινερ 6 μέτρων με εμπορεύματα από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ για το Πουέρτο Ρίκο κοστίζει 3.063 δολάρια, ενώ το αντίστοιχο για τον Άγιο Δομίνικο κοστίζει 1.504 δολάρια. Η οικονομική επίπτωση αυτού του νόμου για το Πουέρτο Ρίκο, από το 1920 που ισχύει, αντιστοιχεί σε 75,8 δισεκατομμύρια δολάρια – νούμερο που υπερβαίνει το ποσό του τρέχοντος χρέους.

Σπιράλ χρέους, ύφεση και ανεργία
Η οικονομία του νησιού διέρχεται σοβαρή κρίση εδώ και πολλές δεκαετίες, και έχει ενταθεί εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης από το 2008. Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους ανήκει σε «ιδιώτες επενδυτές» από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τοπική «κυβέρνηση» των τοποτηρητών της Ουάσιγκτον πλήρωνε τα χρέη της παίρνοντας καινούρια δάνεια, που δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν. Εξέδιδε ομόλογα τα οποία οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης συνεχώς υποβάθμιζαν, γεγονός που ανάγκαζε την κυβέρνηση να πληρώνει όλο και υψηλότερα μερίσματα. Πλέον όμως έφτασε σε μια κατάσταση να μην έχει από πού αλλού να πάρει χρήματα για να πληρώσει τους ξένους ομολογιούχους – πληρωμές που, σύμφωνα με το αποικιακή νομοθεσία των ΗΠΑ, έχουν προτεραιότητα και βρίσκονται πάνω από την ευημερία του λαού…
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η ανεργία στο Πουέρτο Ρίκο ανέρχεται σε 11,8%. Αλλά, όπως πάντα, αυτοί οι αριθμοί δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, καθώς η υποαπασχόληση μετριέται ως απασχόληση κ.λπ. Ακόμη, το Πουέρτο Ρίκο έχει κατακλυστεί από επιχειρηματίες των ΗΠΑ, καθώς η κυβέρνηση του Γκαρσία Παδίγια τους πρόσφερε ως κίνητρα τεράστιες φοροαπαλλαγές, καταστρέφοντας την ντόπια μεσαία τάξη. Έχει χαθεί το 20% των θέσεων εργασίας από το 2006.

Οι νέοι επιστήμονες φεύγουν, οι τράπεζες παίρνουν σπίτια, τα σχολεία κλείνουν
Επιπλέον, υπάρχει μια τεράστια ροή μετανάστευσης προς τις ΗΠΑ: 144 χιλιάδες άνθρωποι μόνο το 2014. Πολλοί από αυτούς είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου. Μια πραγματική διαρροή εγκεφάλων! Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου του Πουέρτο Ρίκο, «τον περασμένο χρόνο 361 γιατροί εγκατέλειψαν το νησί. Φέτος περιμένουμε να χάσουμε άλλους 500 ή και περισσότερους»… Σήμερα υπάρχει μόνο ένας παιδίατρος για κάθε 900 παιδιά και το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας είναι 8,2%! Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται γενικευμένη επιδείνωση της υγείας του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένης της ψυχικής υγείας, ενώ καταγράφεται αύξηση στην κατάθλιψη και στις αυτοκτονίες.
Οι οικογένειες χάνουν τα σπίτια τους εξαιτίας του υψηλότατου κόστους ζωής και της μείωσης των εισοδημάτων τους. Ο κόσμος πολλές φορές πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην πληρωμή της υποθήκης του σπιτιού ή στην καταβολή των εξόδων για την υγεία ή την εκπαίδευση των παιδιών. Το Μάιο η κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο 94 δημόσιων σχολείων και την «αναδιάρθρωση» άλλων 502. Προηγουμένως ο «Όμιλος της Βοστώνης», μια ομάδα «συμβούλων διαχείρισης» με έδρα τη Βοστώνη των ΗΠΑ και δράση σε όλο τον κόσμο, είχε συστήσει το κλείσιμο των σχολείων ως μέτρων λιτότητας.

Τους παίρνουν μέτρα
Το ξεπούλημα του Πουέρτο Ρίκο έχει αρχίσει από τη δεκαετία του ’80, όταν ιδιωτικοποιήθηκε η τηλεφωνική εταιρία. Από τότε όλες οι τοπικές κυβερνήσεις συνέχισαν αυτήν την πολιτική, ιδιωτικοποιώντας όλα τα δημόσια αγαθά: αεροδρόμια, υπηρεσίες υγείας, αυτοκινητόδρομους, ενώ δεν γλίτωσε ούτε η κερδοφόρα βιομηχανία του ανανά που ενίσχυε σημαντικά τον προϋπολογισμό. Η τρέχουσα «αναδιάρθρωση» των σχολείων είναι στην πραγματικότητα μια προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης. Οι λίγοι δημόσιοι οργανισμοί που δεν έχουν ιδιωτικοποιηθεί το οφείλουν στον αγώνα των εργαζομένων τους. Μεταξύ αυτών και η Αρχή Ηλεκτρικής Ενέργειας, που το συνδικάτο της την υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια.
Εκτός από το ξεπούλημα, η κυβέρνηση επέλεξε να πληρώνει το χρέος και με την επιβολή πρόσθετης φορολόγησης στον εργαζόμενο και ήδη εξαθλιωμένο λαό. Την στιγμή που κολοσσιαίες πολυεθνικές εταιρείες και πολυκαταστήματα βγάζουν δισεκατομμύρια πληρώνοντας γελοίους φόρους (αν τους πληρώνουν κι αυτούς…), ο λαός φορτώθηκε ένα επιπλέον 11,5% «Φόρο Πωλήσεων και Χρήσης», ενώ σχεδίαζαν και την επιβολή ξεχωριστού ΦΠΑ! Όμως, λόγω της τεράστιας αποδοκιμασίας από τους πολίτες, το τελευταίο μέτρο απορρίφθηκε τον Μάιο από το τοπικό νομοθετικό σώμα, τουλάχιστον προσωρινά.

Τι θα γίνει με το χρέος
Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους το έχουν «ιδιώτες επενδυτές» στις ΗΠΑ, που κατέχουν αμοιβαία κεφάλαια. Μόλις το Πουέρτο Ρίκο σταματήσει να τους πληρώνει, αυτοί θα απευθυνθούν στα δικαστήρια για να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Το Πουέρτο Ρίκο θα πρέπει να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των δικαστηρίων της Νέας Υόρκης… Όπως ήδη τονίστηκε, όντας αποικία δεν δικαιούται να κηρύξει πτώχευση και άρα να απολάβει της προστασίας του διεθνούς δικαίου – το οποίο θέτει ως προτεραιότητα την κάλυψη των βασικών αναγκών των πολιτών.
Τη στιγμή δηλαδή που ακόμη και Δήμοι των ΗΠΑ, όπως το Ντιτρόιτ, μπορούν να αιτηθούν πτώχευση, σύμφωνα με τον αμερικανικό πτωχευτικό κώδικα, το Πουέρτο Ρίκο, που ορίζεται ως «περιοχή»(!), δεν μπορεί. ‘Έτσι, το Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται στο έλεος των δικαστηρίων, τα οποία βλέποντας τα πολύ σαφή συμβόλαια ομολόγων του νησιού, θα αποφανθούν ότι πρέπει να πληρώσει τα χρέη του στο ακέραιο.
Είναι ξεκάθαρο ότι για να προσεγγιστεί μια οριστική λύση για το χρέος είναι απαραίτητη η ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο. Έτσι, δεν είναι περίεργο που σήμερα ξανάρχεται με δύναμη στο προσκήνιο το ιστορικό κίνημα του πορτορικάνικου λαού για ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ, μετά από δεκαετίες άγριας καταστολής και εξόντωσης των αγωνιστών του!


Σημαντικές στιγμές στην ιστορία
1493: Το Πουέρτο Ρίκο «ανακαλύφθηκε» από τον Κολόμβο, ο οποίος το ανακήρυξε σε αποικία του ισπανικού θρόνου. Μεγάλο μέρος του ιθαγενούς πληθυσμού εξολοθρεύτηκε από τις επιδημίες που έφεραν οι άποικοι, ενώ πολλοί ιθαγενείς μετατράπηκαν σε δούλους.
1898: Μετά την ήττα της Ισπανίας στον πόλεμό της με τις ΗΠΑ, το Πουέρτο Ρίκο και οι υπόλοιπες αποικίες της ισπανικής αυτοκρατορίας (Κούβα, Φιλιππίνες) παραχωρήθηκαν στις ΗΠΑ έναντι 20 εκατομμυρίων δολαρίων.
1917: Οι πορτορικανοί θεωρούνται πολίτες των ΗΠΑ. Όμως μέχρι και σήμερα ένας πολίτης του Πουέρτο Ρίκο μπορεί να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα στη «μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο» μόνον εάν έχει μόνιμη κατοικία σε κάποια από τις 50 «κανονικές» πολιτείες των ΗΠΑ… Οι κάτοικοι του Πουέρτο Ρίκο εκλέγουν βέβαια έναν αντιπρόσωπο της χώρα τους στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, ο οποίος όμως δεν έχει δικαίωμα ψήφου.
1937: Άοπλη αντιαποικιακή εξέγερση καταστέλλεται από τα αμερικανικά στρατεύματα με δεκάδες νεκρούς.
1948: Υιοθετείται από τις ΗΠΑ ο «νόμος-φίμωτρο», βάσει του οποίου τιμωρείται αυστηρά η χρήση της πορτορικάνικης σημαίας, τα πατριωτικά τραγούδια και κάθε συζήτηση για ενδεχόμενη ανεξαρτησία του νησιού. Ο νόμος αυτός καταργήθηκε το 1957.
1950: Νέα αντιαποικιακή εξέγερση πνίγεται στο αίμα.
1952: Το Πουέρτο Ρίκο ορίζεται επισήμως ως «Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία». Αυτό μεταφράζεται στη διεθνή σκηνή ως «μη ενσωματωμένη επικράτεια των ΗΠΑ» ή, χρησιμοποιώντας έναν όρο από τον προηγούμενο αιώνα, ως αποικία.
Δεκαετίες 1960-80: Εμφάνιση και ισχυροποίηση του ένοπλου αντιαποικιακού κινήματος, με γνωστότερη οργάνωση το «Λαϊκό Στρατό Μπορίκουα» (ή Ματσετέρος). Αντιμετωπίζεται με αγριότητα από τις ΗΠΑ έως και σήμερα. Πολλοί ηγέτες του δολοφονούνται «εξωδικαστικά» από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (τελευταία περίπτωση η δολοφονία του Οχέδα Ρίος, ιστορικού ηγέτη των Ματσετέρος, από πράκτορες του FBI το 2005). Σήμερα η πλειοψηφία των μελών του αντάρτικου εναντίον των ΗΠΑ που επέζησαν της καταστολής συμμετέχουν στο νόμιμο κίνημα για ανεξαρτησία.
2003: Μεγάλη νίκη του λαϊκού κινήματος, που μετά από πολυετείς αγώνες επιτυγχάνει την εκδίωξη του αμερικάνικου Πολεμικού Ναυτικού από το νησάκι Βιέκες, ανατολικά του Πουέρτο Ρίκο, το οποίο χρησιμοποιούνταν για στρατιωτικές ασκήσεις με βομβαρδισμούς που προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα υγείας στον πληθυσμό και τεράστιες ζημιές στο περιβάλλον.
2012: Σε δημοψήφισμα το 61% των πορτορικανών ψήφισε υπέρ ισχυρής αυτονομίας από τις ΗΠΑ, το 33% υπέρ της διατήρησης του παρόντος καθεστώτος, και το 6% υπέρ της πλήρους ανεξαρτησίας.

ΠΗΓΗ : http://www.e-dromos.gr/puerto-rico-apoikia-ton-hpa/#sthash.M8uxva1G.dpuf

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Ευρώ: Οδηγός καλοκαιρινής εξόδου



                   new-drachma-goldcore_
Έχετε αναρωτηθεί ποιος σας ενημέρωνε τα τελευταία χρόνια για τις επιπτώσεις που θα είχε ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή; Τον τόνο έδιναν πανεπιστημιακοί που επιχορηγούνται από ευρωπαϊκά προγράμματα, δημοσιογράφοι που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με χρηματοπιστωτικά κέντρα που θυσαύρισαν στην ευρωζώνη, πολιτικοί της διαπλοκής που έχουν συνδέσει το πολιτικό τους μέλλον με γερμανικές ή γαλλικές πολυεθνικές, οι οποίες είχαν κάθε λόγο να κρατήσουν τη χώρα στη νομισματική ένωση.
Αντίθετα η κοινοβουλευτική Αριστερά είτε χανόταν στα παραισθησιογόνα της «Ευρωπαϊκής Ένωσης των λαών» είτε ανέμενε τη δευτέρα παρουσία της επανάστασης η οποία θα καθιστούσε το δίλημμα δραχμή ή ευρώ περιττό.
Ακόμη όμως και οι υποστηρικτές της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα καλούνταν πάντα να εξηγήσουν γιατί η ευρωζώνη κατέστρεψε την ελληνική οικονομία και όχι ποια είναι τα πρακτικά βήματα που θα ακολουθήσουν σε ενδεχόμενη έξοδο από αυτή.
Εύκολες απαντήσεις φυσικά σε αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Η έξοδος από το ευρώ και η ανάκτηση νομισματικής κυριαρχίας προϋποθέτει μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής ορισμένων μηνών η οποία μπορεί να πετύχει μόνο με τη σύμφωνη γνώμη μιας καλά ενημερωμένης κοινωνίας.
Εμείς σκεφτήκαμε να συγκεντρώσουμε ορισμένα από τα κείμενα, τα γραφήματα και τις εκπομπές που ξεχωρίσαμε το τελευταίο διάστημα και τα οποία δεν τέθηκαν ποτέ προς συζήτηση στον ελληνικό λαό. Αρκετά από τα κείμενα είναι στα αγγλικά ενώ ορισμένα, που εμείς παραθέτουμε στα αγγλικά μπορείτε να τα βρείτε μεταφρασμένα στα ελληνικά στα βιβλιοπωλεία.
Αν έχετε κέφι για διάβασμα ακολουθήστε μας…
Ο Βρετανός οικονομολόγος Roger Bootle, που μόνο για τις αριστερές του ιδέες δεν φημίζεται, κέρδισε το 2012 το βραβείο Wolfson Economics Prize για την συγκεκριμένη εργασία. Σε αυτή εξηγεί κάθε τεχνική λεπτομέρεια της επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή (όπως το αν θα πρέπει να ανακοινωθεί εκ των προτέρων ή να γίνει με απόλυτη μυστικότητα πόσο διάστημα θα χρειαστεί η έκδοση νέων χαρτονομισμάτων, πως μπορούν να αποζημιωθούν ομάδες του πληθυσμού που θα πληγούν από την αλλαγή κ.ο.κ).

Ο καθηγητής της σχολής SOAS του πανεπιστημίου του Λονδίνου και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Λαπαβίτσας, στο τελευταίο του άρθρο για το θέμα στην εφημερίδα Guardian. Για μια πιο λεπτομερή περιγραφή των διαδικασιών εξόδου και των πολιτικών και κοινωνικών αποφάσεων που πρέπει να ακολουθηθούν μπορείτε να αγοράσετε ή να κατεβάσετε το βιβλίο του Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την Ελλάδα και την περιφέρεια της Ευρωζώνης.
Παλαιότερο αλλά πάντα επίκαιρο στις τεχνικές του λεπτομέρειες το κείμενο Breaking Up? A Route Out of the Eurozone Crisis από την ερευνητική ομάδα του καθηγητή.

Από τους παλιούς επικριτές της ευρωζώνης αλλά επιφυλακτικός τους τελευταίους μήνες να μιλήσει για έξοδο, ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν λύνει τη σιωπή του. Υποστηρίζει ότι «το μεγαλύτερο κόστος από ένα Grexit έχει ήδη πληρωθεί με τα capital controls και την τραπεζική αργία και η Ελλάδα θα πρέπει να εισπράξει και τα οφέλη κι αυτά δεν είναι άλλα από μια υποτίμηση του νομίσματος που θα έρθει με τη δραχμή».

Ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης δίνει απαντήσεις στα καθημερινά ερωτήματα για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα σε ένα από τα πιο πρόσφατα και ενημερωμένα άρθρα του για το θέμα.

Ο Οικονομολόγος Dean Baker υποστηρίζει ότι ύστερα από τις τρομακτικές επιπτώσεις των μνημονίων στην ελληνική κοινωνία και οικονομία ακόμη και μια σχετικά αποτυχημένη έξοδος από την ευρωζώνη δεν θα γίνει ιδιαίτερα αντιληπτή στον πληθυσμό.

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ


                  


1. Ό,τι και να συμβεί τις αμέσως επόμενες, εξαιρετικά κρίσιμες ημέρες, η 5η Ιουλίου θα περάσει στην ιστορία σαν μια εκπληκτική νίκη του ελληνικού λαού, μεγαλύτερη κι απ' την 25η Ιανουαρίου. Ένας μικρός λαός υπέστη πρωτοφανή οικονομική και ψυχολογική βία- κάτι σαν εικονικές εκτελέσεις και εικονικούς πνιγμούς ενός ολόκληρου έθνους- από το ενιαίο μέτωπο όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυτού του πλανήτη.
Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εκστρατεία οργανωμένης τρομοκρατίας των Ελλήνων ολιγαρχών και των συστημικών καναλιών τους, που ποντάρισαν στην προσχεδιασμένη χρεοκοπία της χώρας για να διασώσουν τα προνόμιά τους- και πρέπει να λογοδοτήσουν γι αυτό, μόλις βγούμε από το τούνελ.
Παρόλα αυτά, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της εποχής μας έμειναν όρθιοι και προκάλεσαν έναν πολιτικό σεισμό που ακούστηκε από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Αυτοί που περίμεναν ότι μέχρι σήμερα θα είχαν κλείσει την «αριστερή παρένθεση», βρίσκονται ήδη στην πολιτική συνταξιοδότηση, σαν τον Σαμαρά, ή ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν.
2. Περισσότερο κι από την απροσδόκητη, ακόμη και για τους πιο αισιόδοξους, έκτασή της (23 μονάδες διαφορά!), η θριαμβευτική νίκη του ΟΧΙ διακρίνεται για τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα πολώθηκε ταξικά όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο. Το ΟΧΙ θριάμβευσε χάρη στη συντριπτική υποστήριξη της εργατικής τάξης (73% στην πιο εργατική περιφέρεια της Ελλάδας, τη Β' Πειραιά!), των αγροτών και της νεολαίας. Όσοι διεκτραγωδούσαν την υποτιθέμενη πολιτική «απάθεια» των νέων ανθρώπων, ξύπνησαν σε έναν άλλο κόσμο την Παρασκευή και την Κυριακή το βράδυ στο Σύνταγμα. Η πλατεία κατακλύστηκε- σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από την εποχή των Αγανακτισμένων- από νέα παιδιά, που τραγουδούσαν Θεοδωράκη, Μικρούτσικο και αντάρτικα, ανακαλύποντας τη μυθολογία της δικής μας γενιάς, όπως εμείς ανακαλύπταμε στη μεταπολίτευση τη μυθολογία της γενιάς της Αντίστασης. Είναι αυτή η γενιά που γράφει τώρα τη δική της ιστορία, στη δική της, νέα, εργατική- λαϊκή- νεανική «μεταπολίτευση».
3. Αποτελεί εκπληκτικό, συμβολικά και ουσιαστικά, στοιχείο η νίκη του ΟΧΙ σε όλους, χωρίς εξαίρεση, τους νομούς της χώρας. Η προσπάθεια των κυρίαρχων να διαμορφώσουν εμφυλιοπολεμικό κλίμα για να διχάσουν το λαό απέτυχε οικτρά. Η ευρεία λαϊκή ενότητα έγινε γεγονός, όχι βέβαια στο έδαφος της «συναίνεσης», δηλαδή του ενουχισμού του κινήματος, αλλά πάνω στο αμόνι της σκληρότατης ρήξης. Ο χτυπημένος από την κρίση και την τρομοκρατία, αλλά ψύχραιμος, αποφασισμένος και περήφανος λαός ήταν αυτός που έδωσε και κέρδισε τη μάχη, ξεπερνώντας κατά πολύ ΟΛΑ τα κομματικά επιτελεία της Αριστεράς, κυβερνώσας και εξωκοινοβουλευτικής. Τράβηξε τα επιτελεία από το μανίκι, επιβάλλοντάς τους αυτό που του υπαγόρευε η ανάγκη της λαϊκής και της εθνικής επιβίωσης, σηκώνοντας τις ηγεσίες πολύ ψηλότερα από το μπόι τους. Αυτός ο λαός εξουδετέρωσε τους λιπόψυχους, τους σαμποτέρ και τους γραφειοκράτες που δεν έλειψαν και δεν λείπουν στους κόλπους των αριστερών ηγεσιών, αποτρέποντας και την καταστροφική συνθηκολόγηση και την παραλυτική πολυδιάσπαση. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη υποθήκη για το μέλλον.
4. Μια πολύ μεγάλη μάχη κερδήθηκε, αλλά ένας πολύ μεγάλος πόλεμος βρίσκεται μπροστά μας. Αυτό που διαδραματίστηκε στο δραματικό οκταήμερο (πυκνό σαν μια δεκαετία!) ανάμεσα στη θαρραλέα απόφαση του Αλέξη Τσίπρα για δημοψήφισμα και στη νίκη της 5ης Ιουλίου, ήταν η εκρηκτική ωρίμανση της βασικής αντίθεσης που μας ακολουθεί από τις 25 Ιανουαρίου: της αντίθεσης ανάμεσα στην πολιτική δύναμη της ελληνικής Αριστεράς, επικεφαλής ενός κυρίαρχου λαού, και την οικονομική δύναμη των επίδοξων στραγγαλιστών μας. Και οι δύο πόλοι της αντίθεσης γιγαντώθηκαν το οκταήμερο που πέρασε: ποτέ η πολιτική μας δύναμη δεν ήταν πιο κραταιά και ποτέ η οικονομική μας κατάσταση τόσο δεινή. Αυτή η δραματική αντίθεση θα λυθεί με τον τρόπο που λύνονται όλες οι πραγματικές αντιθέσεις: με το να οξυνθεί μέχρι το έπακρο. Η στιγμή της αλήθειας έρχεται, πιθανόν μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Σ' αυτές τις συνθήκε δεν υπάρχει η πολυτέλεια για ανάπαυλα και για το μεθύσι της νίκης. Ο παράγοντας χρόνος είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.
5. Τις αμέσως επόμενες ώρες θα μάθουμε πως θα κυριαρχήσει στους κόλπους της ΕΕ η σκληρή γραμμή στραγγαλισμού της Ελλάδας με «εκτέλεση» των τραπεζών, πράγμα πιθανό, υπό την πίεση των εσωτερικών τους αντιθέσεων, επιχειρήσουν μια νέα παγίδευση της κυβέρνησης για να κερδίσουν χρόνο και να μας αποδιοργανώσουν, προτού μας φέρουν ξανά αντιμέτωπους με έναν νέο, ακόμη πιο ασφυκτικό εκβιασμό. Σε κάθε περίπτωση, ο «ασύμμετρος πόλεμος» που βρίσκεται εδώ και πέντε μήνες σε εξέλιξη, θα κλιμακωθεί. Η κυβέρνηση οφείλει να κινηθεί με κεραυνοβόλο τρόπο, στο «γήπεδο» όπου εκείνη είναι ισχυρή, το πολιτικό πεδίο, όσο ακόμη οι εσωτερικοί αντίπαλοί της είναι εκμηδενισμένοι, ζαλισμένοι, με το ηθικό στο πάτωμα.



Το πρώτο, απολύτως αναγκαίο μέτρο είναι η με συνοπτικές διαδικασίες κρατικοποίηση των συστημικών τραπεζών- ο μοναδικός τρόπος για να αποκτήσει η κυβέρνηση ζωτικό οικονομικό χώρο, να ελέγξει τα στρατηγικά υψώματα της οικονομίας, να σώσει τις λαικές καταθέσεις και να αποτρέψει την απαλλοτρίωση των τραπεζών από το ευρωπαϊκό (κυρίως γερμανογαλλικό) κεφάλαιο.
Εξίσου αναγκαία είναι η υπερώριμη πια κάθαρση στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, με την εφαρμογή της δημοκρατικής νομιμότητας. Ο εξευτελισμός πολλών συστημικών- και καταχρεωμένων- μίντια, ειδικά το τελευταίο δεκαήμερο, προσφέρει τεράστια λαϊκή νομιμοποίηση σ'αυτή τη στοιχειώδη και υπερώριμη από καιρό κίνηση.
Παράλληλα, ο πρωθυπουργός οφείλει από σήμερα κιόλας να κηρύξει αναστολή πληρωμών στην ΕΚΤ, το EFSF και τα ευρωπαϊκά κράτη- μέλη μέχρι να κουρευτεί δραστικά το χρέος, κάτι ακόμη και το ΔΝΤ αναγνωρίζει ως αναπόφευκτο. Είναι βέβαιο ότι το μήνυμα θα το πάρουν πολύ σοβαρά υπόψιν, η όχι από την πρώτη στιγμή οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, τουλάχιστον οι ευρωπαϊκές αγορές, το «δημοψήφισμα» των οποίων δεν τολμούν να αγνοήσουν τα πολιτικά τους ενεργούμενα.
6. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως οι κυρίαρχοι της Ευρώπης θα υποχωρήσουν μπροστά σε μια τέτοια επίδειξη αποφασιστικότητας. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι θα ξεσηκώσουν κύμα αποστροφής και οργής στις ίδιες τις χώρες τους και σε όλο τον κόσμο επιχειρήσουν, παρόλα αυτά, να μας στραγγαλίσουν ακόμη κι ύστερα από το δημοψήφισμα. Γιατί τώρα και οι Ευρωπαίοι επικυρίαρχοι και η Πέμπτη φάλαγγα στην Ελλάδα, θα είναι φως φανάρι ότι επιχειρούν να βιάσουν όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά και έναν ολόκληρο λαό. Η Ε.Ε. θα αποκαλυφτεί μπροστά σε όλο τον κόσμο ως νέα Ιερή Συμμαχία, φυλακή των λαών, μια μεταμοντέρνα μορφή οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.
Εάν όμως αναλάβουν αυτό το τεράστιο οικονομικό και πολιτικό ρίσκο, θα φέρουν την ελληνική κυβέρνηση, παρά τη θέλησή της, αντιμέτωπη με το Γόρδιο Δεσμό του ευρώ. Σ'αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση θα πρέπει, επί ποινή ακύρωσης και προδοσίας της λαϊκής νίκης, να απεμπλακεί από την «τριάδα του αδύνατου»: τέλος στη λιτότητα- διάσωση των καταθέσεων και ξανάνοιγμα των τραπεζών- παραμονή στο ευρώ. Ένα από τα τρία πρέπει να θυσιαστεί, για να διασωθούν, έστω με προσωρινό κόστος, τα άλλα δύο. Ο λαός το έδειξε πολύ καθαρά την Κυριακή: ανάμεσα στο να «πεθάνει» κοινωνικά, αγκαλιά με το ευρώ και το να ζήσει χωρίς αυτό, διαλέγει ξεκάθαρα, έστω και σαν το λιγότερο κακό, το δεύτερο. Οι εχθροί μας, ξένοι και εγχώριοι, μας γάνωσαν τ' αυτιά επί οκτώ μέρες ότι θα ψηφίζαμε ναι ή όχι στο ευρώ. Ας το λουστούν τώρα! Οι ίδιοι προσέφεραν ευρεία λαϊκή νομιμοποίηση σε ενδεχόμενη ρήξη με την ευρωζώνη. Μια φασιστική απόπειρα στραγγαλισμού της ελληνικής Δημοκρατίας θα γιγαντώσει αυτή τη νομιμοποίηση.
Η στρατηγική της «σύνεσης» και της «δημιουργικής ασάφειας» έδειξε τα αδιέξοδά της. Η κορύφωση της δραματικής σύγκρουσης που βρίσκεται μπροστά μας απαιτεί τρία μόνο πράγματα: Τόλμη, τόλμη και πάλι τόλμη! Μήπως μ'αυτά δεν κερδίσαμε ό,τι κερδίσαμε ως τώρα;