Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Εξορία στις Κυκλάδες..



giaros0Αλήθεια, γνωρίζετε ότι το 1951- με βάση την απογραφή που διενεργήθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδος- η δεύτερη σε πληθυσμό ‘’πόλη’’ των Κυκλάδων ήταν η… Γυάρος με 7.139 ‘’κατοίκους’’ και ακολουθούσε στην τρίτη θέση η… Μακρόνησος με 4..484 ‘’κατοίκους’’;

Να προειδοποιήσω εξ αρχής τις- δυστυχώς- ανιστόρητες νεότερες γενιές ότι η απογραφή διενεργήθηκε στις αρχές Απριλίου και συνεπώς οι εν λόγω ‘’κάτοικοι’’ δεν ήταν τίποτε τουρίστες του καλοκαιριού που καταγράφηκαν στα απογραφικά δελτάρια. Άλλωστε, ο τουρισμός ήταν κάτι το εντελώς άγνωστο στην καθημαγμένη από τον εμφύλιο Ελλάδα του 1951, όπου οι εκτελέσεις δεν είχαν σταματήσει ακόμη, οι φυλακές και τα ξερονήσια ‘’έσφυζαν από ζωή’’ και τα υποσιτιζόμενα παιδιά έπιναν το γάλα- σκόνη της ΟΥΝΡΑ για να επιβιώσουν…
Τόποι εξορίας, λοιπόν, η Γυάρος και η Μακρόνησος. Τα δυο ξερονήσια των Κυκλάδων είναι αυτά που έχουν καταγραφεί στη λαϊκή μνήμη ως ‘’κολαστήρια’’, αλλά δεν είναι τα μόνα που ‘’φιλοξένησαν’’ πολιτικούς κρατούμενους, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και κομμουνιστές, αλλά και πλήθος άλλους που έχριζαν ‘’εθνικής αναμορφώσεως’’ ή απλώς αρνούνταν ‘’να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις’’. Χιλιάδες από αυτούς άφησαν τα κόκαλά τους στους τόπους εξορίας, δολοφονημένοι από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής και τα εκτελεστικά αποσπάσματα ή πέθαναν από την πείνα, τις στερήσεις, τις αρρώστιες, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια.
Όπως πληροφορούμαι από τις ιστορικές πηγές, το διάστημα 1928-1973 χρησιμοποιήθηκαν ως τόποι εξορίας 29 νησιά του Αιγαίου, πολλά από τα οποία σήμερα έχουν μετεξελιχθεί σε διάσημα τουριστικά θέρετρα. Την εποχή του μεσοπολέμου και τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, όμως, τα περισσότερα από τα νησιά αυτά ήταν αποκομμένα από την υπόλοιπη Ελλάδα, οι υποδομές ακόμη και οι πιο στοιχειώδεις ήταν ανύπαρκτες, τα τρόφιμα δεν επαρκούσαν ούτε για τους κατοίκους και το νερό ήταν δυσεύρετο.
Τους πρώτους δρόμους της εξορίας άνοιξε το 1928 το ‘’Ιδιώνυμο’’, ένας νόμος- δημιούργημα του ‘’εθνάρχη’’ Ελευθέριου Βενιζέλου, που ποινικοποιούσε την υποστήριξη και διάδοση των κομμουνιστικών- και όχι μόνο, όπως αποδείχθηκε στην πράξη- ιδεών. Το Ιδιώνυμο, που εκτός από το ‘’κοινωνικό καθεστώς’’ προστάτευε και… ‘’τις ελευθερίες των πολιτών’’, είχε ως στόχο το ΚΚΕ και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και ήταν το πρώτο μιας μακριάς σειράς νομοθετημάτων και εκτάκτων μέτρων που θέσπισαν μέχρι το 1950 οι κυβερνήσεις της Δεξιάς κατά της Αριστεράς και των πατριωτικών δυνάμεων γενικότερα.
Από τα νησιά που, κατά περιόδους , για 45 χρόνια ‘’φιλοξένησαν’’ πολιτικούς κρατούμενους, μόνο η Μακρόνησος και η Γυάρος ήταν ακατοίκητα. Ήταν αυτά που δέχτηκαν τους περισσότερους κρατούμενους, όπου εφαρμόστηκαν οι σκληρότερες μέθοδοι ‘’εθνικής αναμορφώσεως’’, μηδέ και των μαζικών εκτελέσεων εξαιρουμένων.
Από τη Μακρόνησο, που άρχισε να λειτουργεί ως τόπος εξορίας το 1947, υπολογίζεται ότι ‘’πέρασαν’’ πάνω από 27.000 στρατιώτες και 30.000 πολίτες που έχριζαν ‘’εθνικής αναμορφώσεως’’. Κι όλα αυτά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’50.
Από τη Γυάρο, που κατά διαστήματα ‘’φιλοξενούσε’’ πολιτικούς κρατούμενους από το 1947 μέχρι το 1974, ‘’πέρασαν’’ περίπου 22.000 εξόριστοι, ενώ η λήξη του Εμφυλίου βρήκε το ξερονήσι με περίπου 10.000 ‘’κατοίκους’’. Μόνο την πενταετία 1947-1952 εκτοπίστηκαν εκεί πάνω από 14.500 στρατιώτες.
Ανάμεσα στα υπόλοιπα 27 νησιά, που είχαν και ντόπιους κατοίκους, ξεχωρίζουν ο Άη Στράτης, η Ικαρία και η Ανάφη που δέχτηκαν μεγάλο αριθμό κρατουμένων, αλλά και για τις άθλιες συνθήκες ζωής και τα πολλά θύματα- νεκρούς μεταξύ των εξόριστων, καθώς επίσης και το μικρονήσι του Τρικερίου, όπου κυριολεκτικά στοιβάχτηκαν εκατοντάδες γυναίκες κάθε ηλικίας.
Από την Ικαρία, που χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας το διάστημα 1947-1949, ‘’πέρασαν’’ συνολικά περίπου 7.300 άτομα, ενώ στην Ανάφη, που φιλοξενούσε ‘’αντιφρονούντες’’ από το 1923 μέχρι το 1974, πολλές φορές οι κρατούμενοι ήταν περισσότεροι από τους κατοίκους του νησιού.
Στον μακρύ κατάλογο των νησιών- φυλακών περιλαμβάνονται πολλά που ούτε μπορούμε να το φανταστούμε σήμερα ότι κάποτε, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, λειτουργούσαν ως χώροι απομόνωσης των ‘’εχθρών’’ του καθεστώτος. Να τα αναφέρουμε: Αίγινα, Αλόννησος, Αμοργός, Σαντορίνη, Κίμωλος, Κύθηρα, Λέρος, Λήμνος, Μήλος, Νάξος, Πάρος, Σαμοθράκη, Σέριφος, Σίφνος, Σίκινος, Σίφνος, Φολέγανδρος, Χίος.
Επίσης, η Αντίπαρος και τα μικρονήσια της Γαύδου στο Λυβικό Πέλαγος, των Αντικυθήρων και των Φούρνων.
Κατά μικρά χρονικά διαστήματα δέχθηκαν πολιτικούς εξόριστους ακόμη και η Σκιάθος, η Σύρος, η Μύκονος, η Άνδρος , η Κύθνος και η Τήνος.
Με το πόνημά μου αυτό δεν έχω στόχο ούτε καμιά φιλοδοξία να γράψω την ιστορία των τόπων εξορίας, που περίπου για τρεις δεκαετίες μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στιγμάτιζαν τη χώρα μας και προκάλεσαν ανείπωτα ανθρώπινα δράματα. Αφορμή για το γράψιμο αυτού του κειμένου ήταν κάποια στοιχεία των απογραφών που περίπου ανά δεκαετία διενεργούνται στη χώρα μας.
Στην απογραφή, λοιπόν, του 1951 διέκρινα μια πληθυσμιακή έκρηξη κάμποσα ξερονήσια και μικρονήσια του Αιγαίου. Κοντοστάθηκα και τότε συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για απογραφόμενους πολιτικούς εξόριστους. Σκληρές αλήθειες πίσω από ψυχρούς αριθμούς. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που συμβαίνει αυτό.
Μια γρήγορη σύγκριση ήταν αρκετή για να διακρίνω ότι στην μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα, όπου μόλις ‘’είχε θριαμβεύσει η δυτική δημοκρατία επί του ολοκληρωτισμού’’, ή ακόμη καλύτερα ‘’επί των ξενοκίνητων συμμοριτοκομμουνιστών’’, η Γυάρος είχε αναχθεί σε δεύτερη σε πληθυσμό ‘’πόλη’’ των Κυκλάδων και ο ‘’νέος Παρθενώνας’’, συγνώμη, η Μακρόνησος, σε τρίτη!!!
Να παραθέσουμε, λοιπόν, ορισμένα από τα στοιχεία τη απογραφής που δείχνουν ολοφάνερα ότι το σύνολο των απογραφέντων ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος, ήταν πολιτικοί εξόριστοι.
-Γυάρος: 1929-2 κάτοικοι, 1940-31 κάτοικοι, 1951-7.139 κάτοικοι, 1961-244 κάτοικοι, 1971-2 κάτοικοι.
-Μακρόνησος: 1940-36 κάτοικοι, 1951-4.484 κάτοικοι, 1961-2 κάτοικοι.
-Ο Άη Στράτης δεν είναι ξερονήσι. Το 1928 είχε 786 κατοίκους, αλλά το 1940 οι κάτοικοι είχαν αυξηθεί σε 1.131, μιας και είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται ως τόπος εκτόπισης από τη δικτατορία του Μεταξά. Όμως, μετά το τέλος του Εμφυλίου είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο στον Άη Στράτη. Στην απογραφή του 1951 καταγράφηκαν 3.849 κάτοικοι(έκτη μεγαλύτερη ‘’πόλη’’ του νομού Λέσβου, μετά τη Μυτιλήνη, τον Πολιχνίτο, την Αγιάσο, το Πλωμάρι και την Αγία Παρασκευή). Το 1961 καταγράφηκαν 1.061 κάτοικοι και δέκα χρόνια αργότερα το 1971 μόλις 422 κάτοικοι.
-Η Ανάφη, που φιλοξενούσε εξόριστους ήδη από το 1923, έφτασε το 1928 να έχει 565 κατοίκους, που αυξήθηκαν σε 785 το 1940 (ελέω μεταξικής δικτατορίας). Το 1951 είχαμε μια μείωση στους 532 κατοίκους, ενώ το 1961 κατοικούσαν στο άγονο νησί 471 άτομα και το 1971 μόνο 353.
-Το Παλιό Τρίκερι, ένα νησάκι στον Παγασητικό, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας γυναικών. Το 1940 το νησάκι είναι μόλις 124 κατοίκους, αλλά το 1951 συνωστίζονταν σε αυτό 613 άνθρωποι. Το 1961 ο πληθυσμός είχε μειωθεί σε μόλις 80 κατοίκους.
Τα περισσότερα από τα νησιά που χρησιμοποιήθηκαν ως τόποι εξορίας το διάστημα 1928-1974 είναι σήμερα θελκτικοί τόποι διακοπών και ορισμένα από αυτά έχουν αναδειχθεί σε παγκοσμίως γνωστά θέρετρα. Εξαίρεση αποτελούν μόνο τα δύο ξερονήσια του θανάτου, η Μακρόνησος και η Γυάρος.
Όλοι εσείς που επισκέπτεστε την Αμοργό, τη Μύκονο, την ονειρεμένη Φολέγανδρο, ακόμη και τη μοναδική Σαντορίνη, τα δεκάδες άλλα νησιά που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της ντροπής, για μια στιγμή μονάχα συλλογιστείτε ότι το απέραντο γαλάζιο που τέρπει την όρασή σας, πριν λίγες δεκαετίες αποτελούσε άβατο σύνορο για χιλιάδες Έλληνες που το μόνο παράπτωμά τους ήταν ότι ονειρεύτηκαν μια καλύτερη πατρίδα.
Και σιγοτραγουδήστε τους στίχους του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη ‘’Πέρα από το γαλάζιο κύμα το γαλάζιο ουρανό, μια μανούλα περιμένει χρόνια τώρα να τη δω…’’
Γιατί, η ιστορική μνήμη βοηθάει να μην ξαναζήσουμε καταστάσεις που, όχι ποτέ, δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Τώρα μάλιστα που το ναζιστικό τέρας ξαναδείχνει τα δόντια του στην Ελλάδα και σε ολάκερη την Ευρώπη…



                                             

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Επενδύσεις στις αυτοκτονίες..


               

Toυ ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ
Οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας, τον παλιό καλό καιρό που είχαν αποικίες,απαγόρευαν κάθε βιομηχανική ανάπτυξη. Έπρεπε ναπουληθούν τα δικά τους τα προϊόντα και όλη η γεωργική παραγωγή των αποικιών ήτανσχεδιασμένη για να καλύπτει τις ανάγκες της μητρόπολης, άσχετα αν αυτό προκαλούσε λιμό στους ιθαγενείς. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η δημιουργία ενόςτεράστιου μεταναστευτικού κύματος που εφοδίαζε τους αποικιοκράτες με φτηνό εργατικό δυναμικό. Δηλαδή, έγδερναν το βόδι δυο φορές. Οι πρώην αποικίες, ο λεγόμενος Τρίτος Κόσμος, μετά υπανάπτυχτος και στη συνέχεια υπό ανάπτυξη, είχεανάγκη από επενδύσεις. Και τα δύο ήταν ατού του:φτηνό εργατικό δυναμικό που θα έριχνε το κόστος του παραγόμενου προϊόντος και το άλλο, η απόλυτη ελευθερία της επενδύτριας εταιρίας που λειτουργούσε μι δικούς της νόμους και δεν είχε κανέναν έλεγχο από το κράτος. Και όλα αυτά πριν από την παγκοσμιοποίηση. Κριτήριο των επενδυτών ήταν το ύψος της αμοιβής της εργασίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποια στοιχεία, αν και σύμφωνα με την γνώμη άλλων ερευνητών είναι πολύ χαμηλότερα. Στην Ινδία το ημερομίσθιο είναι 51 λεπτά. Στο Βιετνάμ είναι 36 λεπτά. Και η χώρα που είναι πιοανταγωνιστική από όλες είναι το Μπαγκλαντές με 31 λεπτά. Και να δούμε τη έγινε στην Ινδίες με την επένδυση τηςUnion Carbide, ενός αμερικανικού κολοσσού, που ειδικεύεται στα φυτοφάρμακα και παράγει το παρασιτοκτόνο SEVIN. H Ινδία, κατά βάση αγροτική χώρα, και μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό, ήταν ο ιδανικός τόπος. Η παρουσία της UNION Carbide εκείχαιρετίστηκε από όλους σαν μια προσωπική επιτυχία της Ιντίτα Γκάντι που ήθελε να εκσυγχρονίσει τη χώρα της και να την οδηγήσει στην πρόοδο και την ανάπτυξη.
Το εργοστάσιο εγκαταστάθηκε σε μια πανέμορφη περιοχή, στην Μποπάλ,φτωχή αγροτική περιφέρεια, και ο τοπικός τύπος είδε να αναπτύσσεται η περιοχή. Και οι κάτοικοι ήταν ενθουσιασμένοι. Επιτέλους δουλειές με αμερικάνικες προδιαγραφές. Μέχρι που κατάλαβαν ότι η γη τους είχε νεκρωθεί από τα απόβλητα του εργοστασίου. Αυτό που θα γίνει στη Χαλκιδική με τα ορυχεία χρυσού. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν αλλά ποιος τους άκουγε; Άρχισαν να πεθαίνουν άνθρωποι στο εργοστάσιο από τα χημικά, αλλά η επίσημη εκδοχή του θανάτου τους ήταν η ασθενική τους φύση. Και το 1984 γίνεται ένα ατύχημα και διαρρέει το φονικό αέριο MIC(μεθυλικό ισοκυάνιο) και σκοτώνει σχεδόν όλους τους κατοίκους της περιοχής. Σήμερα υπάρχουν σχεδόν 600.000 επιζήσαντες που έχουν ανάγκη ιατρικής περίθαλψης. Τιμωρήθηκε κανένας; Μόνο κάποιοι τοπικοί παράγοντες με συμβολικές ποινές. Τριάντα πέντε λεπτά φυλακή για κάθε νεκρό άνθρωπο. Και η υπόθεση ξεχάστηκε, αν και ακόμα στην περιοχή γίνονται τερατογενέσεις.
Ας πάμε στο Πακιστάν, στην πρωτεύουσα Ντάκα. Εκεί υπάρχουν 2500εταιρίες που κατασκευάζουν ρούχα, επώνυμα για τον ανεπτυγμένο κόσμο. Ανάμεσα τους , η PrimarkWalmart και η Benetton. Πριν γίνει το μεγάλο έγκλημα του Απριλίου του 2013, υπήρχαν ήδη 500 νεκροί σε αυτά τα εργοστάσια και κανείς δεν έδωσε καμία σημασία. Και οι δουλείες προχωρούσαν κανονικά. Και όλοι καταναλωτές του αναπτυγμένου κόσμου φορούσαν επώνυμα ρούχα. Και το κτηριακό συγκρότημα Rana Plaza, ένα οκταώροφο εργοστάσιο ενδυμάτων, στην καρδιά της πρωτεύουσας τουΜπαγκλαντές, κατέρρευσε σκότωσε 1100 άτομα και τραυμάτισε άλλα2500. Το εργοστάσιο αυτό δούλευε για τις μεγάλες φίρμες που αναφέραμε παραπάνω. Ο ιδιοκτήτης διέφυγε στο εξωτερικό και εμεί ακόμα φοράμε τις ίδιες μάρκες. Τα ρούχα μας είναι βαμμένα με αίμα, αλλά δεν μας νοιάζει, αρκεί να είναι προσφορά και επώνυμα. Μήπως συμμετέχουμε στο έγκλημα για τη ματαιοδοξία της μάρκας;
Αγανακτούμε με τις κυβερνήσεις μας που βγήκαν από τη δική μας ψήφο.Έχουμε την ελευθερία να αλλάζουμε κυβέρνησηΑλλά όχι την ελευθερία να αλλάξουμε το εαυτό μας. Προχθές Δεξιά, χθέςΠΑΣΟΚ, σήμερα Αριστερά. Πάντα κάποιος άλλος θα μας σώσει. Και υποστηρίζουμε αυτόν που κυριάρχησε τυχόν μπορέσουμε και βρούμε καμιά άκρη για μας. Σαν νοοτροπία και σαν πνεύμα τι διαφέρει αυτό από τον κλασικό δωσιλογισμό; Και αυτοί να βολευτούν ήθελαν. Και επί πλέον δημιούργησαν και εθνική σχολή. Από του 20000 περίπου ένοπλους Έλληνες που υπηρέτησαν τον Χίτλερ, ως ελληνόφωνοι Γερμανοί, στη μεγάλη τους πλειονότητα συνέχισαν το θεάρεστο έργο τους ως στελέχη του μετακατοχικού κράτους. Και είναι το λιγότερο γελοίο, μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ωα γιορτάζει την 25η Μαρτίου με χουντικό στυλ, τσολιάδες και καραγκούνες, ενώ θα μπορούσε να ήταν η ημέρα του Πλήθωνα του Γεμιστού και της παράδοσης που κράτησε τη γλώσσα μας και μας έδωσε εθνική συνείδηση. Τουλάχιστον για κάποιους που παίζουν ακόμα νταούλια.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω - Βασίλης Παπακωνσταντίνου







"ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ" (Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω), Μουσική & Στίχοι: Νίκος Καλογερόπουλος. Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

= ΣΤΙΧΟΙ =


Άκου ρε γιε της καλογριάς,
ο φίλος σου είμαι ο πανουργιάς
και το δεξί σου χέρι
κι εκείνος που καλύτερα
απ' ολουνούς σε ξέρει.

Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,
με τουρκοπούλες και καλογριές
και σ' αραδιάζουνε βρισιές.
Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,
με ντερβησάδες στήνεις χορό
και με ρωτάν και τι να πω;

Λένε πως έχεις αλισβερίσι,
μ' Αλή Πασάδες κάνεις χωριό
και σε ρωτάω τι να τους πω.

Πες τους ρε φίλε πανουργιά,
(ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.

Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ' τους κι αυτό,
είναι τ' αρχίδια μου τα δυο.

Όπως στα λέω να τους τα γράψεις,
όπως στα λέω να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης σεβνταλής,
Καραϊσκάκης μπεσαλής.

Καραϊσκάκης γεια χαρά,
γεια σου ρε γέρο του Μοριά
και γεια που σ' αγαπάνε.
Γεια τους που δε λυγίζουνε
και που δεν προσκυνάνε.

Λένε για μένα τα καρακόλια,
άκου τι λένε να μη γαμεί,
μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Κολοκοτρώνης και Γιωργής,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Γεια σου ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά,
γεια σας παιδιά μου αητόπουλα,
που 'χετε αητό πατέρα
κι όποιος δε με κατάλαβε,
τότε ας μας κάνει αέρα.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
μαζί τους είμαστε κι εμείς
μαζί σας είμαστε κι εμείς.






Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ, 7.00μμ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΩΡΟ «ΑΝΤΙΜΑΜΑΛΟ»



Εκδήλωση ενάντια στην Ανάπτυξη




Πολύς λόγος γίνεται στην εποχή μας για την ανάπτυξη σαν μια επιδιωκόμενη κατάσταση που θα φέρει ευημερία στο κοινωνικό σύνολο. Όμως αυτή είναι η αλήθεια;
Η ανάπτυξη είναι ένας μύθος που τρέφει το σύστημα, μια διαδικασία κατά την οποία τόποι ερημώνονται, δηλητηριάζονται και καταστρέφονται, ολόκληροι πληθυσμοί εξωθούνται στην πείνα, την εξαθλίωση και την μετανάστευση, ενώ τα οφέλη της είναι μόνο τα τεράστια κέρδη που αποφέρει σε εμπορικούς, βιομηχανικούς και εργολαβικούς κολοσσούς.
Στη Νάξο την περίοδο που διανύουμε δυο μεγάλα έργα και οι αντιστάσεις σε αυτά καθιστούν τη συζήτηση επίκαιρη: Αφ’ενός η εγκατάσταση βιομηχανικών πάρκων αιολικής ενέργειας και αφ΄ετέρου η κατασκευή του φράγματος  του Τσικαλαριού, ενός εκτός νησιωτικής κλίμακας τεράστιου έργου που έχει ήδη φέρει την καταστροφή στην περιοχή με την κοπή χιλίων περίπου δέντρων.
Το Σάββατο 28 Μαρτίου, στις 7.00 το απόγευμα θα συζητήσουμε για τις επιπτώσεις της ανάπτυξης σε τοπικές κοινωνίες στην Ελλάδα και στη Νάξο, για τις αντιστάσεις των κατοίκων και τους αγώνες ενάντια στην καταστροφή. Η συζήτηση θα γίνει στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό και πολιτικό χώρο «Αντιμάμαλο», στην οδό Παπαβασιλείου.
Θα συμμετέχει σύντροφος από την Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία, μια συλλογικότητα  που έχει συμμετοχή στους αγώνες ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, στις Σκουριές ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, ενάντια στην καταστροφή της Πάρνηθας και την ανάπλαση του Πεδίου του Άρεως. Θα προβληθεί  ντοκυμανταίρ μικρού μήκους.

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ – 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015


Αποτέλεσμα εικόνας για Παγκόσμιας ημέρας Θεάτρου,











Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου
27 Μαρτίου 2015
Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο, Brett Bailey κ.ά.
Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Πολωνός σκηνοθέτης Krzysztof Warlikowski.
Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.
ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ
από τον
Krzysztof Warlikowski
Οι αληθινοί δάσκαλοι του θεάτρου συχνά απαντώνται εκτός σκηνής. Και γενικώς δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για το θέατρο ως μηχανισμό αντιγραφής συμβάσεων ή αναπαραγωγής κοινοτυπιών. Επικεντρώνονται περισσότερο στην πηγή της παρόρμησης, τα πραγματικά ζωογόνα ρεύματα που τείνουν να υπερβούν τις θεατρικές αίθουσες και τα πλήθη που είναι διατεθειμένα να αντιγράψουν έναν οποιοδήποτε κόσμο. Αντιγράφουμε αντί να δημιουργούμε κόσμους που να εστιάζουν ή και να εξαρτώνται από τον διάλογο με το κοινό και τα υποδόρια συναισθήματά του. Ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν μπορεί να αποκαλύψει καλύτερα από το θέατρο τα κρυμμένα πάθη.
Αρκετά συχνά στρέφομαι στη λογοτεχνία για να με καθοδηγήσει στη σωστή κατεύθυνση. Κάθε μέρα που περνά σκέφτομαι τους συγγραφείς που σχεδόν εκατό χρόνια πριν περιέγραψαν προφητικά την πτώση των Ευρωπαίων Θεών, το λυκόφως που βύθισε τον πολιτισμό μας σε ένα σκοτάδι που ακόμα περιμένει το φως. Σκέφτομαι τον Φράνζ Κάφκα, τον Τόμας Μαν και τον Μαρσέλ Προύστ. Σήμερα θα προσέθετα και τον Τζον Μάξγουελ Κούτσι σ’ αυτόν τον κύκλο προφητών.
Το κοινό τους όραμα για το αναπόφευκτο τέλος του κόσμου –όχι του πλανήτη αλλά του μοντέλου των ανθρώπινων σχέσεων– και της ανατροπής της κοινωνικής συνοχής, είναι σοκαριστικά επίκαιρο για τον σύγχρονο άνθρωπο στο εδώ και στο τώρα. Για μας που ζούμε μετά το τέλος του κόσμου. Που ζούμε με τα εγκλήματα και τις συγκρούσεις που ξεσπούν καθημερινά παντού με τέτοια ταχύτητα που ούτε τα πανταχού παρόντα Μ.Μ.Ε. δεν μπορούν πλέον να παρακολουθήσουν. Αυτές οι εκλάμψεις γρήγορα γίνονται ενοχλητικές και εξαφανίζονται ανεπιστρεπτί από τους ειδησεογραφικούς τίτλους. Αισθανόμαστε ευάλωτοι, τρομαγμένοι και εγκλωβισμένοι. Δεν είμαστε πλέον ικανοί να κτίσουμε πύργους και τα τείχη που επιμόνως ορθώνουμε δεν μας προστατεύουν πλέον από τίποτα –αντιθέτως, απαιτούν προστασία και φροντίδα που απομυζούν μεγάλος μέρος της ενέργειας μας. Δεν έχουμε πλέον το σθένος να προσπαθούμε να διακρίνουμε αυτό που βρίσκεται πίσω από τις πύλες και πίσω από τα τείχη. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης του θεάτρου κι εκεί ακριβώς πρέπει να αναζητά τη δύναμη του. Να διεισδύει στο εσωτερικό, εκεί όπου απαγορεύεται.
«Ο μύθος επιδιώκει να εξηγήσει το ανεξήγητο. Καθώς αναδύεται από ένα φόντο αλήθειας, οφείλει να επιστρέψει στο ανεξήγητο» –με αυτό τον τρόπο περιέγραψε ο Κάφκα τη μετουσίωση του μύθου του Προμηθέα. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι ίδιες λέξεις θα όφειλαν να περιγράφουν το θέατρο. Και αυτό το είδος θεάτρου που θεμελιωμένο στην αλήθεια βρίσκει την ολοκλήρωσή του στο ανεξήγητο, εύχομαι σε όλους τους εργάτες του θεάτρου, της σκηνής και της πλατείας και το εύχομαι με όλη μου την καρδιά.


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Αντιρατσιστικές Πορείες 21-3-2015






Πλάνα από τις δύο αντιρατσιστικές πορείες που έγιναν στην Αθήνα στις 21.3.2015, με αφετηρίες τις πλατείες Ομονοίας και Κλαυθμώνος.



Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

Ρατσιστική επίθεση σε στάση λεωφορείου (κοινωνικό πείραμα) ΒΙΝΤΕΟ





                   


2 ηθοποιοί, ο ένας από το Μπαγκλαντές κι ο άλλος από την Ελλάδα, προσποιήθηκαν μια σκηνή φραστικής ρατσιστικής επίθεσης.
Στις 20 Φεβρουαρίου, η ActionAid πραγματοποίησε ένα κοινωνικό πείραμα στο κέντρο της Αθήνας σε 2 στάσεις λεωφορείου (Συγγρού Φιξ), με θέμα το ρατσισμό. 
Οι μη ορατές κάμερες κατέγραψαν τις αληθινές αντιδράσεις των ανθρώπων που περίμεναν το λεωφορείο 


Όπως σημειώνει η ActionAid:


Συνεχίζουμε. Ο ρατσισμός είναι ακόμα εδώ κι εμείς συνεχίζουμε την εκστρατεία μας κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Πώς; Αυτή την φορά πραγματοποιούμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα κοινωνικό πείραμα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του ρατσισμού. Τι κάνουμε όταν ένας άνθρωπος δέχεται ρατσιστική επίθεση.


Στις 20 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήσαμε ένα κοινωνικό πείραμα στο κέντρο της Αθήνας σε 2 στάσεις λεωφορείου (Συγγρού Φιξ), με θέμα το ρατσισμό. Δύο ηθοποιοί, ο ένας από το Μπαγκλαντές κι ο άλλος από την Ελλάδα, προσποιήθηκαν μια σκηνή φραστικής ρατσιστικής επίθεσης. Οι κάμερες κατέγραψαν τις αληθινές αντιδράσεις των ανθρώπων που περίμεναν το λεωφορείο.
Στο περιστατικό ο ηθοποιός από το Μπαγκλαντές κάθεται στο παγκάκι της στάσης και ο ηθοποιός από την Ελλάδα ενοχλείται και του επιτίθεται φραστικά. Περισσότερα από 200 άτομα παρακολούθησαν τη σκηνή, η οποία επαναλήφθηκε 22 φορές σε 8 ώρες μπροστά σε διαφορετικούς κάθε φορά παρευρισκομένους.
Τα αποτελέσματα λένε ένα δυνατό ΟΧΙ στο ρατσισμό: 4 φορές ο κόσμος αδιαφόρησε, 2 φορές τάθηκε υπέρ της ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά 15 φορές ο κόσμος στη στάση υπερασπίστηκε τον άνθρωπο που δέχτηκε τη ρατσιστική επίθεση και μια φορά παρατηρήθηκαν συγχρόνως οι δύο αντιδράσεις.  Μαζί, είμαστε δυνατότεροι απέναντι στο ρατσισμό, ας πάρουμε όλοι θέση.












ΠΗΓΗ: http://www.actionaid.gr/ratsismos3/



Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Η αγέλη..


                 

Όχι η αγέλη των λύκων. Στις αγέλες των λύκων, λέγεται, ότι επικρατεί συντροφικότητα.
Η αγέλη των ανθρώπων. Μια ομάδα αφηνιασμένων, ανεγκέφαλων ζώων, με εξαιρετικά επιθετική συμπεριφορά σε αδύναμες μονάδες, δουλική στάση σε κάθε μορφής εξουσία, ύπουλοι στις μεταξύ τους σχέσεις, γελοία ανεύθυνοι στη στήριξη των επιλογών τους, υποκριτές και ψεύτες στις κοινωνικές τους εκδηλώσεις.
Με μια λέξη, ένα κοπάδι ανανδρίας κι απανθρωπιάς.
Ό,τι μπορεί να χαρακτηρίσει ένα νεοναζί, χαρακτηρίζει αυτόματα και τους δολοφόνους του Βαγγέλη Γιακουμάκη.
Την αγέλη των ανεγκέφαλων και αφηνιασμένων ζώων την είδαμε να κρατά μαχαίρι και να σφάζει το μετανάστη, να δολοφονεί τον Παύλο Φύσσα, να διαπομπεύει απ’ την τηλεόραση τις ορροθετικές, να οδηγεί στην απόγνωση το Βαγγέλη.
Ο φασισμός δεν επανήλθε στην νεοελληνική κοινωνία με τους χρυσαύγουλους. Μ’ αυτούς θεσμοθετήθηκε, έκατσε στα έδρανα της Βουλής και μισθώνεται από τον ελληνικό λαό. Ο φασισμός διαρρέει όλο το σώμα της νεοελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα από δηθενιές επικλήσεις και ψηφολογικές επιλογές.
Καλλιεργείται μέσα στη φωλιά της μικροαστικής οικογένειας, που φροντίζει να αναπαράγει, με ευλάβεια, τη στερεότυπη μιζέρια και την καθωσπρέπει μούχλα, από τη βαθμοθηρία στο σχολείο, ως το πρότυπο της χαϊδιάρας κόρης και του μάγκα γιου.
Περνάει από το ανταγωνιστικό σχολείο, που αν δεν συντρίψει τον «αδύναμο κρίκο», θα του μάθει αποτελεσματικά να νοιώθει ηλίθιος και γι αυτό, δικαιολογημένα αναλώσιμος και χειραγωγήσιμος.
Φουντώνει στο στρατό, όπου εμπεδώνεται η αδιαμφισβήτητη εξουσία κάθε κομπλεξικού καψονόμουτρου.
Ολοκληρώνεται από την τηλεοπτική σκυλοπαρέα, που εγχαράσσει βαθιά και ανεξίτητα τατουάζ στα μυαλά των ανθρώπων.
Εμπεδώνεται στο εργασιακό περιβάλλον, όπου η αλληλεγγύη αντικαταστάθηκε από τη ρουφιανιά, η αξιοπρέπεια από το γλείψιμο και ο άγριος επιβιωτισμός της κρίσης αγιοποίησε το «ο θάνατός σου, η ζωή μου».
Το παραγόμενο προϊόν έχει ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανούσια ζωή, σάπιο εγκέφαλο και στη θέση της συλλογικότητας, δηλαδή της συνύπαρξης και της συνδημιουργίας, αντιπαρατάσσει το κοπαδικό και αγελαίο, προκειμένου να αποκτά κάποια υπόσταση.
Έτσι κάπως ανατράφηκε η αγέλη των άναντρων που τσάκισε τη ζωή του Βαγγέλη. Το αντρόμετρό τους μετρήθηκε στο γραφείο του οικείου βουλευτή που τους παρείχε άσυλο και νταβατζιλίκι, στη ξεφτιλισμένη σιωπή των «παρατηρητών» (εκπαιδευτικών και συμφοιτητών) που φούσκωσαν την ασυδοσία, στην κουφαμάρα της εντεταλμένης «δικαιοσύνης» όταν το θέμα δημοσιοποιήθηκε και υπήρχε ακόμα καιρός, στην εθελοτυφλία όλων μας που δεν προκάνουμε γιατί πάντα υπάρχει κάτι πιο ασόβαρο για ν’ ασχοληθούμε.
Στη θεόστραβη «δικαιοσύνη» δε νομίζω να εναποθέτει κανένας ελπίδες για τις μαύρες ψυχές της αγέλης και τις σάπιες συνειδήσεις των «παρατηρητών».
Ούτε και πρόκειται να χάσουν τον ύπνο τους. Οι Ερινύες ήταν πάντα μια πολυτέλεια για όσους δε διανοούνται να συνεργήσουν στη φρίκη ή να τη συγκαλύψουν. Τα καθίκια ποτέ δεν οσφραίνονται τη σκατίλα τους. Τη διαχέουν ολόγυρα. Θα συνεχίσουν να τρώνε και να πίνουν. Το πολύ-πολύ, στα πλαίσια της βαρβατίλας και του αβάσταχτου αντρισμού τους, να καρφώσουν ο ένας τον άλλο για «καθαρίσουν». Όσο για τον «κύριο» βουλευτή και τους «κυρίους» εκπαιδευτικούς. Ο καθείς (εκ του καθίκης) εφ’ ω ετάχθη.
Καλά θα κάνουμε να χάσουμε εμείς λίγο τον ύπνο μας.
Γιατί, δίπλα στο πτώμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη, βρέθηκε, σε πλήρη αποσύνθεση, το πτώμα ενός μεγάλου μέρους της νεοελληνικής κοινωνίας, εκλύοντας δηλητηριώδη πτωμαΐνη κι επικίνδυνα σαπρόφυτα.
Γιατί, όπως λέει και κάποιος άλλος (https://marionettesinc.wordpress.com) αν στη Σαλαμίνα σε σφάζουν γιατί είσαι Αιγύπτιος, στα Εξάρχεια επειδή είσαι 15 και βράζει το αίμα σου, στον Έβρο και το Φαρμακονήσι επειδή έτρεχες να γλυτώσεις απ’ τον πόλεμο και στα Γιάννενα επειδή οι φονιάδες ήταν πολύ «άντρες», κάποιο λόγο θα βρει ο φασίστας που κρύβεται δίπλα σου για να σε κάνει το επόμενο θύμα του.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Η ταινία «ΠΑΝ-δή-ΜΙΑ» του Δημήτρη Πιατά "βιντεο"

 


         πανδημία





Η ταινία "ΠΑΝ-δή-ΜΙΑ" με δεύτερο τίτλο "ΟΛΑ-λοιπόν-ΕΝΑ" είναι η αυθαίρετη μετάφραση του ΠΑΝ σε ΟΛΑ, του αρχαϊκού "δή" που σημαίνει "λοιπόν" και το ΜΙΑ που μεταφράζεται σε ΕΝΑ....
´´....γυρίστηκε για την ΚΡΙΣΗ....με την ΚΡΙΣΗ...Είναι μια μαύρη κωμωδία, μιας εμπριμέ χρεοκοπίας.
Παρουσιάζει μια χώρα σουρεαλιστική, όπου συμμορίες, Μ.Α.Τ., Μ.Μ.Ε., διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι, έμποροι ναρκωτικών, ολιγάρχες, τηλεοπτικές περσόνες, μια ερωτική ιστορία, μπλέκονται μεταξύ τους...ΟΛΟΙ...για να γίνουν ΕΝΑ....ΠΑΝ-δή-ΜΙΑ...... Στο τέλος θα πουλήσουμε ´´μήλα´´ στο διαδίκτυο για να μειώσουμε το δημόσιο χρέος. Είναι η σατιρική μάτια του σκηνοθέτη-σεναριογράφου Δημήτρη Πιατά, απέναντι στους δανειστές μας....Τα  ΜΗΛΑ, η βαριά βιομηχανία μας, σημειολογικά μπορεί να είναι το προπατορικό αμάρτημά ή η αρχή για να φτιάξεις «μηλόπιτα» ...
Με χιουμοριστική διάθεση ο Δημήτρης Πιατάς γράφει για την «ΠΑΝ-δή-ΜΙΑ»: «Πρόθεση μου ήταν να κάνω κινηματογραφική ταινία – μυθοπλασίας – αλλά με την κρίση που μαστίζει την χώρα μας μου βγήκε – ντοκιμαντέρ!...γιατί το φόντο της ταινίας ήταν η χρεοκοπημένη Ελλάδα-υπαρκτό πρόβλημα, ο κανιβαλισμός  των κίτρινων  Μ.Μ.Ε. - βλέπε διασυρμό του Καθηγητή Φιλοσοφίας και τέως Πρύτανη Θεοδόση Πελεγρίνη, λόγω ενασχόλησης του με τα καλλιτεχνικά και τέλος ο τίτλος της ταινίας που παραπέμπει στο διεθνές πρόβλημα του ΕΜΠΟΛΑ....αυτό το λάθος, είναι η αρχή της κωμωδίας μου...όμως επιμένω ότι έκανα ταινία μυθοπλασίας και όχι ντοκιμαντέρ...Κωμωδία...αλλά ΜΑΥΡΗ!....»






               





πηγη:http://www.koutipandoras.gr/article/135711/pan-di-mia-toy-dimitri-piata-mia-vraveymeni-mayri-komodia